Savaş Dinçel - Şizoşems

Savaş Dinçel - Şizoşems şiiri sözleri

Öyle zamanlar tehlikelidir Şemsettin.
Ya gel cebime saklan ya bırak şapkana saklanayım
Kim vurduya gider insan fırsat yok ki kendimi savunup aklanayım
Bir ara sen de biliyorum kedilerden korkuyordun
Çünkü kendini işkembe zannediyordun
Böyle bir şey ben de atlattım,
İskemle sandım kendimi bir süre
Üzerime oturacaklar diye korkulardaydım.
Ama sonra yırttım şemsettin
Kendime telkinler yaptım “sen iskemle değilsin” diye diye
İnandırdım kendimi, sana hak vermiyor değilim ama şemsettin zaman kötü
Aslında ne sen ne ben ikimiz de deli falan değiliz
Herkes oynatmış
Sadece sen ve ben normaliz
Ama şemsettin laf aramızda
Laf aramızda…
Laf aramızda…
Ama sonra yırttım şemsettin
Şemsettin laf aramızda kaldı çıkamıyor
Kendini ifade edemiyor bir türlü…
Ama çok dikkatli olalım şemsettin
Sen de fark ettin zaman kötü en iyisi biz işi deliliğe vuralım
Sen kedilerden kork işkembesin diye,
Ben insanlardan korkayım iskemleyim diye,
Ve iskemle üzerinde işkembe, çarşamba, perşembe
Gün say şemsettin gün say…
Çünkü nasıl olsa bir gün gelip bizi alacaklar
Bu işten yırtmak için saat numarası yapalım
Sen yelkovan ol ben yengeç
Soranlara tek cevap verelim, “vakit çok geç”
Vakit çok geç…
Vakit çok geç şemsettin, geldiler…

Ne söyleyeceğini bilemeyen adam

Bazen, hiç olmadığından daha fazla ihtiyaç duyuyorum sigaraya. Halbuki beni tanıyanlar bilirler aram yoktur pek.

Ruhumun doğuştan yaşadığı o ezik, bir o kadar da mağrur durumun fiziksel görünüşü gibi sanki. Tamam pek doğru olmadı böyle açıklamak. Acının şekle bürünmüş hali diyelim. Hayat bir melodi bense hep dram yüklü olanları duyuyorum. Bu halimden memnunum! Sigara biraz simgesel burada yani ehehe. Mutlulukların kalıcı olmayacağının farkındayım. Farkında olmak zorundayım.

Zihnim düşünmekten yorulmamasına rağmen bu dönem oldukça kısır. Anlatmak istediklerime izin vermiyor dilim. Düşüncelerimi nadas'a bıraktım ey oradaki.

Gitmeden. Şu aralar İtalyan birisini keşfettim. Bruno Bozetto. Son derece manidar çizgi film çalışmaları var. Ünlü olan birkaçını ekledim buyrun buradan; Arzu eden araştırabilir de. Haydi bana müsade.

O kadar.

Bir melodinin içerdiği dram kadar yüklüyüm bugün.

Oldukça hafif, narin bir o kadar da sallantıya müsait.

Yanlış bir nota gibi kararsız ve zamansız.

Hiç olmadığı kadar tuhaf, dengesizim bugün.

Bir yanım karamsar, bir yanım iyimser.

Ben ortada kalmış gibiyim.

Yaşıyorum o kadar.

Bir felsefecinin dediği gibi düşünüyorum.

Bir anne gibi ağlıyorum bazen.

Günden güne değişiyorum.

Değişiyorum o kadar.

Bütün mat renkleri ruh halimle kucaklıyorum.

Gün doğuşu ya da batışı farketmiyor.

Zaten rüyalar aleminde geziyorum.

Çok fazla rüya görüyorum; hem uyurken hem uyanıkken.

Aldırmıyorum o kadar.

Sahi, bitkiler nasıl suyla beslenip büyüyorsa ruhumuz da aynı bunun gibi müzikle besleniyor farkında mısınız?

Bugün.. Oradaydım, bir ilkin olduğu yerde. Söylenecek söz kalmadı ben söyledim hepsini. Tek farkı sen duymadın beni. 

Kayaköy - Fethiye

Geçen hafta kısa bir tatile çıktım. Başlıktan da anlaşılacağı gibi Fethiye'ye gittim. (Muğla oluyor kahkeh) Çoğu yeri gezmiş olmama rağmen Kayaköy'ü gezerken burayı yazmalıyım diye düşündüm ve bir kaç fotoğraf çektim.

Fethiye'ye yakın bir mevkide bulunan bir köy burası ama onu özel yapan terk edilmiş eski bir köy olması. Evler dağın yamacına doğru dağılıyor ve hepsi taştan yapılmış sanırım bu yüzden kaya-köy adını almış olmalı. Kuruluşunun tam olarak tarihi bilinmese de 14. yüzyıla kadar uzanan bir tarihi olduğu söyleniyor.

Köyün terkediliş hikayesi ise mübadele'ye uzanıyor. Bir zamanlar bu köyde rumlar da müslümanlar da yaşamış ama mübadele sebebiyle kuruluşundaki o şaşalı havasına bürünememiş bir türlü. Daha sonra istilacılar diyebileceğim bir kesim hazine arama maksadıyla talan etmişler güzelim köyü. Evleri yıkıp dökmüşler zaten dikkat ettiğim kadarıyla çoğunun çatısı yoktu.

Aşağıda gördüğünüz Kayaköydeki bir manastırın duvarında arta kalanlar...

Bu da kiliselerde çan çalınan kulenin Kayaköy'deki versiyonu

Evler dağ yamacında olduğunda gezmek oldukça zor oldu.

Vee son olarak dağın zirvesinde bulunan kaleden çektiğim bir fotoğraf.

Güneşini bulana dek.

Hepimiz belli dönemleri geçiriyoruz hayatımızda. Hepimizin yaşamında aslında ortak olan birşeyler var biz farkında olmasakta. Kafaların karışık, herşeyin flu olduğu zamanlar bunlar. Günlerin birbirini kovaladığı ya da mıhlanıp kaldığı zamanlar.

Bazen aynı yollarda kesişiyor kaderlerimiz, bazen farklı yönleri tercih ediyoruz hepimiz. Tercihlerimiz, hayatımızın geri kalanını şekillendiren şeyler oysa ki. Bu bir sır aslında. Alelade, apaçık ortada olmasına rağmen görmezden geldiğimiz bir sır.

Sigarasından bir nefes daha çekti, zihninde depremler oluyordu artçıları kuvvetli. Şakaklarını avuşturup ayağa kalktı. Adımlarında düşüncelerinin istikrarsızlığı belli olsa da, o yine aynı yere gidiyordu. Kendisini dinlendirmeyi başardığı tek yere, sahile. Deniz ve dalgaların sesi, akşamın esintisi. Rüzgar ona bir şeyler mırıldanıyor. O da rüzgara eşlik ediyordu her defasında. Ay'la konuşuyordu.

Kendi hikayesini anlatıyordu gökyüzüne, kendi hüznünü yansıtıyordu karanlığa hangimiz daha karanlık dercesine. Ay'ın parıltısına özeniyordu ama onun da bir kaynağı vardı, biliyordu. Güneş gibi olamayacağını biliyordu elbette. O güneş'ini arıyordu. Parıldamasına, canlanmasına yardımcı olacak güneşini.

Güneşi göremeyen bir Ay neye yarar ki sonuçta. Karanlığa alışmış miskin ve umarsız. Tam da böyleydi işte. Güneşini göremeyen bir Ay olduğunu anlatıyordu Ay'a. Ne kadar şanşlı olduğunu iletiyordu rüzgarın melodisine eşlik ederek.

Çünkü bir Ay'ı ay yapan, güneşti.

Bu yüzden hep yalnızdı.

Belki de yalnız ölecek.

Güneşini bulana dek.